ลูกศิษย์ปุจฉา พระอาจารย์ต้นวิสัชนา
ปุจฉา : พระอาจารย์คะ เราจะต้องรู้เท่าทันอารมณ์ที่เกิดขึ้นอยู่ตลอดเวลาใช่ไหมคะ
วิสัชนา : ทำเท่าที่ทำได้ เราจะควบคุมให้รู้ทันอารมณ์ตลอดขณะ เป็นสิ่งที่ไม่สามารถทำเช่นนั้นได้ แต่การที่จะรู้ได้ตลอดขณะ จะต้องเป็นการรู้โดยอัตโนมัติที่เป็นเอง ที่ไม่ใช่จากการกำหนดรู้ของเรา โดยเราจะทำหน้าที่ในการเรียนรู้อารมณ์ เข้าใจอารมณ์ และมีสัมมาทิฏฐิและทำกัมมัฏฐาน ทำเช่นนี้อยู่เสมอ นี่คือหน้าที่ที่เราต้องทำเป็นกิจวัตร ถือเป็นข้อปฏิบัติที่เราต้องทำจนเกิดภาวการณ์ขององค์ความรู้ องค์มรรค จนองค์แห่งการปฏิบัติของเราเป็นอัตโนมัติด้วยตัวเอง ที่จะสามารถไปกำหนดตัวมรรคนั้น และสามารถจะทำได้อย่างอัตโนมัติ ๒๔ ชั่วโมง คือทำได้อย่างติดต่อเนื่องกัน แม้กระทั่งขณะหลับก็ยังทำได้
นี่คือความอัศจรรย์ในการปฏิบัติจนเกิดกำลังแห่งมรรคขึ้น จึงสามารถไปทำลายอาสวะกิเลสแม้นในขณะก้นบึ้งของใจในขณะเข้าภวังค์อยู่ องค์มรรคก็ยังทำกิจของมรรคเอง เพราะเวลาที่กิเลสทำหน้าที่ในการสร้างภพสร้างชาติ ก็ทำในขณะที่เราหลับด้วย แต่เราหลับสบาย เราจึงไม่รู้ว่านั่นเราหลับด้วยอำนาจแห่งอวิชชา แต่ก็ไม่เป็นไร เรายังไม่ถึงขั้นที่จะไปทำลายอวิชชา ก็ให้ฝึกอย่างนี้ไปเรื่อย ๆ ๆ ๆ จนกว่าจะเกิดความรู้เข้าไปทำลายอวิชชาในขณะที่หลับ หลับอยู่ยังรู้เลยนะ รู้เลยว่าจิตเรานั้นทำลายอวิชชาได้
เรียบเรียงจากบางส่วนบางตอนในการเทศน์เรื่อง “การสร้างสัมมาทิฏฐิ” โดย จารุวณฺโณ ภิกฺขุ (พระอาจารย์ต้น) ณ ที่พักสงฆ์ป่านาโสกฮัง ๑๙ กันยายน ๒๕๖๒
ความคิดเห็น
แสดงความคิดเห็น