ธรรมเนื่อแท้
ตัวเราแม้ขณะหนึ่งก็ไม่มีตัวเอง
ที่ตั้งอยู่อย่างคงที่
มีแต่ ล่วงไป ดับไป อยู่ทุกขณะ
ไม่มีอันเก่าเลย มีแต่อันใหม่ทั้งนั้น
จิตก็จิตดวงใหม่ทั้งนั้น
แต่ทำไมเราถึงมีเรื่องเก่า ๆ ในจิตล่ะ
นั่นเพราะ “ความเห็นผิด” ของเราเอง
มนุษย์เราเป็นเช่นนี้
คือไม่เข้าใจกายตามความเป็นจริง
ไม่เข้าใจขณะแห่งจิตตามความเป็นจริง
ไม่พยายามเจริญปัญญาให้เกิดขึ้น
ทำให้เกิดการหลงยึด หลงจับ
หลงปรุงแต่ง หลงยึดถือ
หลงดิ้นรน หลงอยาก หลงเดือดร้อน
และหลงสร้างภพสร้างชาติ
ให้กับตัวเองอยู่ตลอดเวลา
แล้วจะโทษใครกันล่ะทีนี้
ก็เราหลงเอง โทษใครไม่ได้
แล้วจะให้ทำอย่างไร
ก็เมื่อเกิดมาในโลกนี้
ก็ต้องอยู่กันไป
ต้องยอมรับสิ่งที่เป็นอยู่
ปัญหาอยู่ที่เรา
มักจะยอมรับสิ่งที่เป็นอยู่
หรือสิ่งที่พบเจอไม่ค่อยได้
และมักจะคิดเสมอว่า
น่าจะเป็นอย่างนั้น
น่าจะเป็นอย่างนี้
จะเห็นว่า
คนเรามักเต็มไปด้วยการปรุงแต่ง
โดยโทษสิ่งต่าง ๆ รอบตัว
พระพุทธเจ้าทรงบอกว่า
หากต้องการโทษจริง ๆ แล้ว
อย่าโทษตนเอง อย่าโทษคนอื่น
อย่าโทษสิ่งรอบตัวเลย
(ถ้าจะโทษ)ให้โทษวัฏฏสงสาร
ที่ทำให้เราต้องมาเวียนว่ายตายเกิด
ครั้งแล้วครั้งเล่าจึงจะถูก
ให้ชี้โทษวัฏฏสงสารมาก ๆ
จะทำให้เราเกิดปัญญา
เห็นว่าเพราะการเวียนว่ายตายเกิดนี้แหละ
ที่ทำให้เราพบแต่ความทุกข์
บางส่วนบางตอนจากการเทศน์
เรื่อง ทาน ศีล ภาวนา
โดย จารุวณฺโณ ภิกฺขุ (พระอาจารย์ต้น)
๑๒ มกราคม ๒๕๖๑
ความคิดเห็น
แสดงความคิดเห็น