ปล่อยวางอย่างไร
ปุจฉา : รู้สึกว่าชีวิตนี้มีแต่ความทุกข์ พอได้ฟังเทศน์ก็คลายทุกข์ลงได้บ้าง และบางครั้งที่ฟังเทศน์แล้วรู้ว่าไม่มีอะไรเป็นของเรา ก็รู้สึกว่าไม่อยากได้อะไร และไม่อยากทำอะไรเลย เพราะยิ่งทำก็เหมือนจะยิ่งทุกข์ อยากจะปล่อยวางสิ่งที่ทำอยู่ ควรจะทำอย่างไรดี?
วิสัชนา :
การ “ปล่อยวาง” ควรจะเป็นการปล่อยวางจากภายในด้วยปัญญาที่รู้แจ่มแจ้ง ไม่ใช่ปล่อยวางเพียงแค่ได้ยินได้ฟังธรรมจากภายนอก
การฟังธรรมเป็นสิ่งที่ดี แต่ก็ยังเป็นเหตุปัจจัยของภายนอกอยู่ เราควรสร้างเหตุปัจจัยภายใน
เพื่อการปล่อยวางจากภายใน
การปล่อยวางจากภายในจะทำให้เราไม่ละทิ้งการงานที่ทำอยู่ ตัวอย่างเช่นนางวิสาขา นางเป็นพระโสดาบันที่สามารถปล่อยวางความยึดมั่นทางกายได้แล้ว แต่ก็ยังทำการงานทางโลกอยู่ ไปติดต่องานกับอำมาตย์ของพระเจ้าปเสนทิโกศลแล้วไม่ได้รับอนุมัติให้ผ่าน นางก็รู้สึกทุกข์
ระหว่างเดินทางกลับบ้าน นางได้แวะกราบพระพุทธเจ้าแล้วเล่าเรื่องไปติดต่องานให้พระพุทธเจ้าฟัง พระพุทธเจ้าจึงบอกว่า 'วิสาขา การงานใดที่ไม่เป็นไปตามอำนาจ ย่อมเป็นทุกข์อย่างนี้แหละ’ (การงานใดที่อยู่เหนืออำนาจการควบคุมของเรา ย่อมไม่ได้ดั่งใจ สิ่งใดเมื่อไม่ได้ดั่งใจ สิ่งนั้นย่อมทุกข์)
นางวิสาขาก็เข้าใจคำตรัสของพระพุทธเจ้าทันที แล้วปล่อยวางความทุกข์ได้ เพราะนางเป็นพระโสดาบัน ก็กราบลาพระพุทธเจ้าไปด้วยใจที่ปราศจากทุกข์
ทุกข์ เป็นสัจธรรม คือความจริงที่ต้องทุกข์ เมื่อความจริงกำหนดไว้ว่าเราต้องมีทุกข์ เราก็ควรเรียนรู้ธรรมะจากความทุกข์ที่มันเกิดขึ้น จึงจะเกิดประโยชน์กับเรา หากเราเป็นผู้แบกรับความทุกข์อยู่ โดยไม่ยอมเรียนรู้ทุกข์ นอกจากจะไม่มีประโยชน์แล้ว เราก็จะทุกข์มากขึ้นเรื่อยๆ
จนหาทางดับไม่ได้
คนเราต้องพบกับผัสสะมากระทบมากมายเราควรเรียนรู้กับมันในขณะที่ถูกกระทบนั้นว่า
ทุกข์ที่เกิดขึ้นนี้...
เกิดขึ้นมา...ตามเหตุของมัน
ตั้งอยู่.. ตามภาวะของมัน
ดับไป...ด้วยตัวของมัน
ไม่มีที่ต้องยึด
ความทุกข์ในคราวที่เป็นเด็กก็ดับไปหมดแล้ว ความทุกข์ในคราวที่เติบโตขึ้นมาก็ดับไปหมดแล้ว ความทุกข์ของปีที่แล้วก็ดับไปหมดแล้ว ความทุกข์ของเมื่อวานก็ดับไปแล้ว ความทุกข์นาทีที่แล้วก็ดับไปแล้ว
หากเราเพ่งพินิจดูจริงๆแล้ว ความทุกข์ก็ไม่มีตัวตน ไร้ตัวตน ปราศจากตัวตน ไม่มีสาระใดๆ ถ้าเรายึด(แบกรับ)มัน ก็ทุกข์จริงๆ ถ้าเราเรียนรู้การเกิด-ดับของทุกข์ เราก็จะปล่อยวางได้ ทุกข์ก็ดับได้
จารุวณฺโณ ภิกฺขุ
ความคิดเห็น
แสดงความคิดเห็น