ธรรมนาวา 1

ภาพโดยท่านวชิรญาโณ ภิกฺขุ

ธรรมนาวา 1

        ปีนป่ายไปก็ไร้ประโยชน์ มีแต่จะจมกับจม ผู้ที่อยู่ในน้ำต้องทำตัวให้เบาที่สุดจึงจะอยู่รอดได้ แต่จะอยู่รอดยังไงก็ตามถ้ายังไม่ยอมขึ้นเรือธรรมนาวา ก็ไปไม่รอดเหมือนกัน

        เรื่อธรรมนาวามุ่งหน้าเข้าสู่ฝั่งอันไกลลิบลับ ผู้ที่อยู่ในน้ำไม่สามารถมองเห็นฝั่งได้ แต่ผู้ที่อยู่บนเรือมองเห็นฝั่งได้อย่างถนัดชัดเจน ผู้ที่อยู่บนเรือย่อมได้รับความอุ่นใจ ไม่ต้องกลัวไม่ต้องกังวล ไม่ต้องหวาดผวาอีกต่อไป ส่วนผู้ที่ยังลอยคออยู่ยังจะต้องเผชิญกับความทุกข์ใจความกลัว ความหวาดหวั่นวิตก และภัยต่าง ๆ อีกนานัปการ ผู้ที่พลาดเรือเที่ยวนี้ก็จะต้องรอเรือเที่ยวต่อไปอีกอย่างยาวนาน ...

        พุทธบริษัททั้งหลาย จงมองดูเอาเถิด จะมีอะไรช่วยคนผู้อยู่กลางห้วงทะเลลึกได้ดีเท่ากับ คำสั่งสอน ที่คอยชี้ทางให้เล่า? ธรรมนาวานี้ เปรียบเหมือนคำสั่งสอนที่คอยพร่ำสอนชนผู้ลอยคออยู่

        คำว่าธรรมคือหลักสัจจะ ๔ ที่พระพุทธองค์ได้ทรงตรัสรู้         

        นาวาคือเรือใหญ่ที่เปรียบได้กับรูปแบบทางศาสนา

        ธรรมนาวาก็คือเรือแห่งธรรมหรือว่าศาสนธรรมอันเป็นตัวศาสนานั่นเอง

        ศาสนธรรมต้องการบอกเราว่ามันจะมีคุณค่าอะไรที่เราจะต้องลอยคออยู่ในห้วงทะเลแห่งวัฏสงสารอันมองไม่เห็นฝั่ง

        จงรู้ตัวเถิดว่าพวกเราทั้งหมดที่เกิดมานี้ เกิดอยู่กลางห้วงทะเลลึกด้วยกันทั้งหมดทั้งสิ้นไม่ว่าจะเป็นไม่เห็นฝั่งจงรู้สึกตัวเถิดว่าพวกเราทั้งหมดที่เกิดขึ้นมานี้ยาจกขอทานเศรษฐีมหาเศรษฐีเจ้าฟ้ามหากษัตริย์ล้วนแล้วแต่เป็นผู้ลอยคออยู่ทั้งนั้นสิ่งที่เราทั้งหลายควรทำให้เร็วที่สุดก็คือการเพียรพยายามขึ้นไปอยู่บนฝั่งมิใช่หรือ? 

        การที่จะขึ้นไปอยู่บนฝั่งได้นั้น จะต้องอาศัยเรือและบัดนี้เรือแห่งศาสนธรรมก็จอดรออยู่เบื้องหน้าพวกเราแล้วผู้ที่อยู่บนเรือก็คอยป่าวประกาศสั่งสอนในทางธรรมอยู่เสมอ แต่หาบุคคลผู้ที่จะขึ้นมาบนเรือนั้นช่างยากเย็นแสนเข็ญเสียนี่กระไร? 

        คำตอบที่ได้จากบุคคลผู้ลอยคออยู่เบื้องล่างก็คือ "มันหมดยุคหมดสมัยเสียแล้วที่จะให้คนยุคนี้มาสนใจในเรื่องราวของศาสนธรรมและศาสนธรรมก็ไม่เห็นช่วยอะไรเราได้เลย" 

        หากเป็นเช่นนี้ มันก็เท่ากับว่า เมื่อเราเจอเรือที่ล่องลอยมาอยู่ต่อหน้าเราขณะที่เราก็กำลังลอยคออยู่แล้วเราก็บอกว่า "หมดยุคสมัยที่จะขึ้นเรือแล้ว" ท่ามกลางมหาสมุทรอันกว้างใหญ่จะหาสิ่งใดที่สำคัญไปกว่าเรือได้อีกเล่า? การลอยคออยู่ด้วยการเหยียบกันกดกันให้จมลงใต้ก้นทะเลลึกคนแล้วคนเล่ายังเป็นสิ่งที่ควรกระทำกันอยู่หรือ? 

จารุวณฺโณ ภิกฺขุ โปรดติดตามตอนต่อไปใน ธรรมนาวา 2