ธรรมนาวา 2

ธรรมนาวา 2

        พระพุทธเจ้าอุบัติขึ้นแล้วในโลก จงเงี่ยโสตสดับรับฟังพระธรรมเทศนาอันไพเราะที่ได้เปล่งประกาศออกมาจากพระโอษฐ์ซึ่งส่งกระแสเสียงเข้าสู่จิตใจคนภาษาแห่งธรรมได้ชำแรกเข้าไปทำลายกิเลสเครื่องหมักดองสันดานในจิตจนพังพินาศกลายเป็นจิตใจที่ใสสะอาดบริสุทธิ์หมดจดพ้นจากเครื่องเศร้าหมองที่สั่งสมในจิตมายาวนานตั้งแต่อดีตกาลแห่งวัฏจักรอันยาวไกล      

        บัดนี้กิเลสเครื่องเศร้าหมองเหล่านั้นได้ขาดสะบั้นออกจากดวงจิตปิดหนทางแห่งการเวียนว่ายในวัฏสงสารธรรมชาติแห่งพระนิพพานก้องกังวานอยู่ในดวงจิตความมืดมิดได้สลายไปด้วยอำนาจแห่งแสงสว่างของพระธรรมจึงปรากฏเป็นความสงบ .... สว่าง .. เย็น ... ไร้ทุกข์

        น่าอัศจรรย์เสียงแห่งพระธรรมคำสั่งสอนอันประเสริฐที่พระพุทธองค์ทรงตรัสไว้เมื่อครั้งพุทธกาลยังคงส่งเสียงดังมาจนถึงบัดนี้เหล่ามนุษย์หญิงชายทั้งหลายจงรับรู้ไว้เถอะว่าโลกสงบร่มเย็นได้เพราะเสียงแห่งพระธรรมนี้เองมิใช่อย่างอื่นเลย 

        แต่บัดนี้พระธรรมคำสั่งสอนอันทรงคุณค่าหาได้เข้าจิตใจคนไม่จะมีสักกี่คนที่พึ่งพาธรรมะได้อย่างแท้จริงตาม

        คำที่ได้เปล่งประกาศว่า "ธมฺมํ สรณํ คจฺฉามิ (ทำ-มัง-สะ-ระ-นัง-คัจ-ฉา-มิ) ข้าพเจ้าขอเข้าถึงพระธรรมว่าเป็นที่ระลึก" เมื่อไม่ได้เป็นไปตามคำที่ตนเปล่งประกาศ จะชื่อว่าเป็นผู้ซึ่งพระธรรมอย่างไรได้? 

        เมื่อหาหลักธรรมพึ่งพาทางจิตใจไม่ได้แล้ว ความวุ่นวายความเดือดร้อน ก็จะเริ่มคืบคลานเข้าคุกคามจิตใจเสียงร้องเรียกหาที่พึ่งก็เกิดขึ้น เสียงพร่ำเพ้อบ่นระงมก็ดังไปทั่วทุกหัวระแหง ... 

        ใครเล่าจะเป็นที่พึ่งให้กับเราได้ .. ? 

        จิตใจเหมือนตกอยู่กลางท้วงทะเลมหาสมุทร

        ใครช่วยฉุดข้าพเจ้าขึ้นไปที? ในขณะที่ตะโกนเรียกร้องอยู่นั้นเมฆหมอกแห่งชีวิตก็ได้เคลื่อนเข้ามาปกคลุมจนมองไม่เห็นเลยว่าจะมีใครมาช่วยเราได้สุดท้ายก็จมอยู่กลางทะเล

        น่าหัวเราะมนุษย์ทุกคนก็เปรียบเหมือนดั่งบุคคลที่ลอยอยู่กลางห้วงทะเลลึกด้วยกันทั้งนั้นแล้วใยยังตะโกนเรียกร้องให้คนอื่นมาช่วยอีกเล่าอตฺตาหิอตตโนนาโถ (อัด-ตา-หิ-อัด-ตะ-โน-นา-โถ) ตนแลเป็นที่พึ่งแห่งตนมิใช่หรือหวังจะพึ่งพิงอิงอาศัยบุคคลอื่นที่ลอยอยู่กลางทะเลเหมือนกันนั้นมันจะอิงอาศัยกันอย่างไรได้เล่า? โปรดดูผู้ที่หัวเราะพลางว่ายน้ำพลางที่อยู่ข้าง ๆ เราสิ นั่นนะหรือคือคนที่เราจะพึ่งด้วย

โปรดติดตามอ่านใน ธรรมนาวา 3 จารุวณฺโณ ภิกฺขุ