ปฏิปทาวัตร 1

#ปฏิปทาวัตร 1

*...ตอนที่ ๑...*

ตั้งจิตอธิษฐานก่อนบวช

        พรรษาแรกที่ได้เข้ามาบวช คือจะกล่าวถึงเรื่องการอธิษฐานก่อน ก่อนที่จะบวชนั้นได้ถือขันดอกไม้ไปมอบนาค ดอกไม้ดอกนั้นเป็นดอกไม้ที่เริ่มมียอดตูมแหลม ๆ อยู่ ก็เลยเอาความแหลมของยอดดอกไม้มาเป็นเครื่องอธิษฐาน โดยขณะที่เดินถือขันดอกไม้ก็น้อมใจลงในดอกไม้ว่า... “ ขอให้ข้าพเจ้ามีปัญญาแหลมคมประดุจดังดอกไม้นี้”  คิดอยู่ในใจซ้ำๆอย่างนั้น

       เมื่อไปยกคันดอกไม้มอบนาคในใจก็อธิษฐานว่า “ การบวชของข้าพเจ้าในครั้งนี้ ขอให้ข้าพเจ้ามีปัญญารู้ทั่วถึงทำของพระสัมมาสัมพุทธเจ้าภายในสามเดือนฤดูฝนนี้ ถ้าภายในสามเดือนนี้ยังไม่รู้ทำก็จะไม่บวชต่อ” นี่คือเรื่องของการอธิษฐานในจิต

      การอธิษฐานของอาตมาแต่ละครั้งจะเป็นการอธิษฐานด้วยพลังใจที่ยิ่งใหญ่ ไม่ใช่อธิษฐานเล่น ๆ นะ คือเป็นคนไม่ค่อยชอบอธิษฐานขออะไรพร่ำเพรื่อ จะอธิษฐานแบบจริงจัง เพราะได้ทราบตัวอย่างจากหลักตำราคัมภีร์ที่คนก่อน ๆ นี้เวลาจะทำอะไรก็ตามจะมีการอธิษฐานอย่างใดอย่างหนึ่ง แม้พระสัมมาสัมพุทธเจ้าเองก็ตาม “หากเลือดเนื้อเอ็นกระดูกจะเฮิร์ทแห้งไปก็ตามทีด้วยความพากเพียรของบุรุษหากไม่บรรลุสัมมาสัมโพธิญาณจะไม่ลุกจากที่นั่ง” เป็นการอธิฐานของตนเองในการกระทำอย่างใดอย่างหนึ่ง 

       อาตมาก็อาศัยเรื่องราวเหล่านี้มาเป็นอุทาหรณ์ในใจ แล้วทำให้เราได้เกิดการอธิษฐานเพื่อให้มีจิตมุ่งมั่นในการกระทำอะไรบางอย่างภายในการเข้ามาบวช แม้ว่าจะไม่สำเร็จตามที่อธิษฐานก็ตาม ก็ไม่เป็นไร แต่ก็ไม่ใช่ว่า บวชเข้ามาแล้วไม่รู้จะทำอะไรอยู่ว่าง ๆ เหมือนพระท่านอื่นที่บวชเข้ามาเขาพูดว่า “ไม่มีอะไรทำ ”ตั้งแต่วันแรกที่อาตมาบวชเข้ามาก็เริ่มท่องธาตุกัมมัฏฐาน ๔ ท่องบทธาตุกัมมัฏฐาน ๔ นี่แหละ

[โดย จารุวณฺโณ ภิกฺขุ]

ติดตามตอนต่อไป ถอดโดยสามเณรจิตติศักดิ์ โสภาศรี